Uczniowi nie udzielaj tylko kar, nie ukazuj tylko słabych stron jego osobowości.
Jeśli ucznia nie chwalisz nigdy, nie spodziewaj się pozytywnego oddźwięku na krytykę. Nie porównuj zachowania uczniów, wyzwala to zawiść i nieufność do ideału. Nie mów: "postąpiłeś gorzej od kolegi", mów raczej: "postąpiłeś poniżej swoich możliwości, gorzej niż na to pozwala Twoje lepsze Ja”
Nie poniżaj godności ucznia. Unikaj złośliwości, przesady i sarkazmu w swojej ocenie.
Jeśli uwagi Twoje mają być skuteczne, muszą być zwięzłe, zrozumiałe, nie za często stosowane, a ich wykonanie kontrolowane. Ponadto winny one oddziaływać uspokajająco, łagodzić konflikty i napięcia.
Podkreślaj postępy, choćby minimalne, jakie zauważysz w zachowaniu ucznia.
Staraj się odpowiadać na oczekiwania uczniów, nawiązując z nimi bliskie kontakty, obdarowując ich życzliwością, zaufaniem, uśmiechem. Uśmiech łagodzi obyczaje, uspokaja, dodaje otuchy, pobudza do działania, uodparnia na niepowodzenia.
Wspomagaj ucznia w odkrywaniu i rozwijaniu tego, co posiadają najwartościowszego.
Rozwijaj w uczniach siłę ducha, przekonanie, że w życiu niczego nie osiągnie się bez walki, cierpliwości i wysiłku, że wszelkie zwycięstwa naukowe i moralne są owocem drobnych zwycięstw odnoszonych w małych sprawach dnia codziennego. Ucz ich odporności na niepowodzenia, a także na niechęć i zawiść otoczenia.
Wdrażaj uczniów do porządku i punktualności. Ukazuj im, że porządek ułatwia życie, odciąża pamięć, oszczędza czas, kształci odczucia, wyzwala kulturalne zachowania, punktualność zaś jest z najcenniejszych form ładu i uprzejmości.
Buduj autorytet nauczycielski własnym postępowaniem, prestiżem, sprawnością zawodową. Uczniowie obserwują wnikliwie, czy utożsamiasz się z tym, czego od nich żądasz i czy potrafisz skutecznie rozwiązać własne trudności i problemy.
„Nauczyciel jest specjalistą w dziedzinie ludzkiego zachowania, a jego zadanie polega na wywołaniu niezwykle złożonych zmian w niezwykle złożonym materiale”
B. F. Skinner